Sensiz olmayı öğrenemedim..

Günler geçiyor..

Ne nasıl oldu farkına bile varamıyoruz bazen.. Ve zaman tüketiyor hayatlarımızı.. Demiştim ya içimde fırtınalar kopuyor diye bir türlü dinmiyor.. Dindiremiyorum bunu.. Senin yardımın olmadan desteğin olmadan bitmez bu..

Gecelerin sabahları yok artık günlerin geceye gecelerin güne döndüğü zamanlardayım.. Seninle sensizlik zamanlarında.. Uykular haram kabuslara dönüyor geceler.. Gözlerinde yıldızları gördüğüm geceleri düşlüyorum.. 

 Hayatımızın suskunluklar çağındayız.. İçimizde yaşıyoruz acılarımızı kederlerimizi .. Yüzümüze vuran hüzün dalgalarını yok edemiyoruz.. Biliyormusun canısım içim ağlıyor..  Bakıyor görüyorum ..  Gözlerimde hüzün perdeleri ve ben hayatı öyle izlemeye başladım.. Ve her gün biraz daha yakınlaşıp uzaklaşmana engel olamıyorum.. Sessizlikler içinde çığlıklarım duyulmuyor..

Sensiz olamam ki.... Seninle bu hayata inat dayanıyorum.. Seninle varım.. Seninle bu yaşam..

            Sensiz olmayı öğrenemedim..

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !